top of page

LABRADOR RETRIEVER

- Millers Square Chaseson Wick

 

MILLERS SQUARE CHASESON WICK

Voorjager: Christel Schattevoet

 

Roepnaam: Wick

Geboortedatum: 7 maart 2009

Ras: Labrador Retriever

Ouders: Millers Square Gwen (moeder) x Fellow v. ’t Kieftendorp (vader)

Werken met een labrador retriever geeft Christel Schattevoet het gevoel dat je écht samenwerkt. Christel heeft altijd teamsporten beoefend en zocht een teamplayer. “Een labrador is een sociale hond met een enorme ‘will to please’. Ze willen graag voor je werken en de relatie aangaan. Goede ingrediënten voor een oprechte samenwerking” legt Christel uit. Daarnaast zijn ze volgens haar ook erg mooi, vriendelijk en hebben een eerlijk karakter. 

 

Wick is niet Christel haar eerste labrador. Ze had een bruine herplaatser die met een jaar oud bij haar was komen wonen. Christel ontdekte dat ze het heel leuk vond om met deze hond te werken, maar in het eerste jaar was er al veel mis gegaan. Doordat de vorige eigenaren voornamelijk met stokken gooiden en de hond hierop dummies vanuit een ontwikkelt reflex kraakte, was dit lastig. “Ik zag het potentieel van een hond als je ze vanaf het begin als pup meteen in goede banen leidt.” Ze is zich meer gaan verdiepen in verschillende mogelijkheden binnen het ras en kwam uit bij het nestje van Wick. 

 

Met de fokker had Christel meteen een klik. Daardoor was haar meteen duidelijk dat ze daar aan het goede adres was. Ze vertelde de fokker wat ze zocht in een hond, maar ook wat ze miste in haar huidige hond; namelijk een stukje intelligentie. Wick was één van de zes pups. Doordat Christel nog niet bekend was in de jachtwereld wist ze niet wat haar te wachten stond. Ze heeft haar keuze voor Wick gebaseerd op de connectie die ze met hem had: “Kijken hoe ze reageren op verschillende situaties en dan kiezen voor de hond die het contact met je aangaat. Op alles reageren is geen contact maken. Gaat de hond een verbinding aan?”. Dat is waar Christel erg op let en dat doet ze bij haar volgende honden ook steeds weer. 

 

Al heel snel merkte Christel dat Wick een erg intelligente hond is. Ze zocht soms bewust situaties op om te kijken wat pup Wick zou doen. Waar haar bruine labrador bleef proberen met een grote tak dwars door een voetgangerspoortje te lopen en zichzelf vast bleef lopen, was Christel benieuwd hoe Wick met deze situatie om zou gaan. Er werd een uitzondering gemaakt op de geen-takken-regel en de jonge Wick liep met een grote stok in zijn bek richting het voetgangerspoortje. Hij schatte de situatie in en besloot met stok en al onder het poortje door te kruipen. Christel noemt nog een voorbeeld: “Wanneer ik rondjes om een grote plantenbak ging rennen bleef mijn bruine labrador enthousiast achter me aan rennen zonder dichterbij te komen, Wick niet. Na een half rondje leek hij al te denken “zo gaan we dat niet doen” en hij springt dwars door de plantenbak heen.” Wick had al snel door wat wel en niet de bedoeling is. 

 

De eerste drie jaar heeft Christel bij de fokker getraind met het gehele nest samen. Ze vertelt dat de jachthondensport voor haar een geheel nieuwe wereld was en dat ze zag dat haar hond echt wel wat in huis heeft. Langzaamaan moest ze leren herkennen wat wel en niet past bij haar en Wick. Want zijn intelligentie heeft ook een nadeel, ze kon Wick immers niet iedere keer dezelfde oefeningen aanbieden gedurende zijn trainingen. Dat was voor Christel als beginnend voorjager een grote uitdaging om vernieuwend en onvoorspelbaar te zijn. Het eerste jaar is Christel in haar trainingen alleen maar bezig met contact maken met Wick om te zorgen dat hun klik uitgroeit in een sterke band. Wick overziet situaties heel snel en door het contact dat hij met Christel heeft, hebben zij daar bij wedstrijden veel profijt van gehad. Hoe moeilijker de opgave, hoe beter Wick werd. “Wedstrijden vond Wick echt fantastisch!” vertelt Christel, “Wick was dan altijd alert en scherp. In de wachtkamer moest hij altijd staan. Hij stond wel rustig te wachten, maar je kon zien dat hij door de adrenaline niet even rustig kon gaan zitten.” Als beginnend voorjager wist Christel nog niet wat haar te wachten stond. Toen ze inzicht kreeg in de capaciteiten van haar hond legde ze zichzelf veel druk op. Ze legt uit “als het mij niet lukt om deze hond op het hoogste niveau te krijgen, doe ik het echt fout.” Haar motivatie met Wick is altijd geweest om recht te doen aan zijn talent en waar hij voor geboren is. Dat bracht druk met zich mee waardoor ze niet altijd kon genieten van de weg die ze samen aflegden. Dat maakte het jaar na hun deelname aan de Nimrod ook zo’n geweldig jaar. Ze konden genieten van geweldige resultaten en de druk was eraf. 

 

Als Wick drie jaar oud is neemt een jachthouder contact op met Christel, omdat hij heeft gehoord dat ze een goede hond heeft. Ze gaan mee op hun eerste jacht. “Soms zijn er momenten dat je geen nee moet zeggen. Ondanks dat ik geen idee had wat precies de bedoeling was, had ik er vertrouwen in dat Wick dit wel wist” vertelt Christel. Tijdens die eerste jacht zat Wick daar alsof hij het al jaren deed. Het gaf Christel het gevoel dat ze haar hond thuis had gebracht, maar zichzelf ook. Het verlangen, de passie en het zelfvertrouwen in zijn ogen was erg bijzonder. Vanaf dat moment houdt Christel iedere zaterdagochtend in het jachtseizoen vrij om, naast hun wedstrijden samen, in de praktijkjacht actief te zijn. Christel kijkt hier met veel plezier op terug. Ze vertelt: “Op de praktijkjacht had ik het gevoel: hier heb ik het allemaal voor gedaan.” Wick had goed in de gaten dat de wedstrijden en de jacht twee verschillende disciplines zijn, dus konden hij en Christel beide disciplines succesvol combineren. Tot maart 2020 is Christel met Wick actief in de praktijkjacht en door zijn verslechterende gezondheid gaat hij daarna met pensioen. 

 

Over de band tussen haar en Wick vertelt Christel: “We zijn een beetje met elkaar vergroeid geraakt en we weten precies wat we aan elkaar hebben. We hebben geen woorden nodig, een blik of handgebaar is voldoende. Wick is de hond waarmee Christel alles heeft geleerd en ook alles voor het eerst heeft gedaan; de jachthondensport (met name workingtesten en meervoudige apporteerproeven) waarbij Wick haar naar alle grote finales heeft gebracht en hij heeft haar ook geïntroduceerd in de jachtpraktijk. Sinds vier jaar heeft Christel zelf haar jachtakte en Wick haalde haar eerste geschoten duif en gans. “Dat is wel bijzonder dat je dat allemaal met één hond mag meemaken” licht Christel toe. Ook vertelt ze: “Een keer zat ik in het jagershutje en zag ik Wick kijken naar het geweer met een blik die zei “hier ben ik voor geboren en ik wil nergens anders zijn dan waar ik nu ben” en op dat moment dacht ik: daar wil ik ook zijn!” Wick heeft een grote invloed op alle facetten van Christel haar leven: hij heeft haar niet alleen geïntroduceerd in de jachthondensport, maar ook in de praktijkjacht waar ze uiteindelijk zelfs haar werk van heeft gemaakt. 

 

Tot slot vertelt Christel: “Wick heeft mij tot vele inzichten gebracht en rijk gemaakt aan ervaringen. Wick wilde het graag goed doen voor ons allebei. Als in een training iets een keer niet lukte, dan wist ik dat ik een stap had overgeslagen of iets over het hoofd zag. Met een blik over de schouder maakte hij mij duidelijk dat hij soms andere gedachten had over hoe tot succes te komen. Onze band was sterk genoeg dat hij mijn commando's opvolgde. Zo bewezen we elkaars gelijk of soms ongelijk. Er ontstond een balans in acceptatie wie wij als team zijn en daarop te vertrouwen.”

bottom of page